Γυναίκα με τριαντάφυλλο

μυθιστόρημα
ISBN: 
960-03-4199-0
Τόπος: 
Αθήνα
Εκδόσεις: 
Καστανιώτης
Έτος: 
2006

Μια πανέμορφη νεαρή Πολωνέζα ερμηνεύει τα Καπρίτσια του Παγκανίνι μ' ένα ταλαιπωρημένο βιολί και ακόμη πιο ταλαιπωρημένα ρούχα στο πεζοδρόμιο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως στον Πειραιά, με τα μάτια καρφωμένα στο λιμάνι, περιμένοντας να φανεί το φορτηγό «Venus» που θα φέρει τον αγαπημένο της. Μια γυναίκα χτίζει μόνη της μες στη νύχτα και στην ερημιά ένα μονοκάμαρο αυθαίρετο για να μείνουν τα παιδιά της. Μια αλκυόνη στην παραλία εξαφανίζεται όταν βλέπει ανθρώπους και μόνο όταν αντικρίζει τη γυναίκα που περπατά τα μεσημέρια ακούγοντας μουσική, μόνο γι' αυτήν δεν εγκαταλείπει το πόστο της.
Αυτές και άλλες μικρές ιστορίες της ζωής, εικόνες μιας ανήσυχης και συχνά επίπονης πραγματικότητας, συνθέτουν το νέο βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη. Η συγγραφέας με τα διηγήματά της μας ξεναγεί σε μικρούς μυστικούς κήπους ψυχής, εκεί όπου ανθίζουν η ανθρωπιά, η ομορφιά και η επιμονή στο όνειρο.

Κριτικές του βιβλίου

Η Ελένη Σαραντίτη έχει γράψει βιβλία για νέους αλλά και για ενηλίκους. Από τα νεανικά μυθιστορήματά της τρία έχουν γίνει σήριαλ. Έχει τιμηθεί με έγκυρα βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και ορισμένα έργα της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες, με διηγήματα, άρθρα, κριτική βιβλίου, ταξιδιωτικά, ενώ από 15ετίας είναι τακτική συνεργάτις της «Ελευθεροτυπίας» στη σελίδα του βιβλίου. Η συλλογή διηγημάτων «Γυναίκα με τριαντάφυλλο» στεγάζει εννιά διηγήματα με τους παρακάτω τίτλους «Γυναίκα με τριαντάφυλλο», «Παραδείσια πουλιά και ανθισμένα χέρια», «Πολύ θέλει κανείς για να ξεχάσει;», «Η άλλη Γέννηση», «Το φουστάνι της Μαριανθούλας», «Η θάλασσα», «Ο Θεός των ταπεινών», «Δήθεν ξεχασμένες μυρωδιές», «Κρυφή αγάπη».

 

Δύο λόγια για τις υποθέσεις των διηγημάτων όπως τις διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο: «Μια πανέμορφη νεαρή Πολωνέζα ερμηνεύει τα “Καπρίτσια” του Παγκανίνι μ’ ένα ταλαιπωρημένο βιολί και ακόμη πιο ταλαιπωρημένα ρούχα, στο πεζοδρόμιο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως στον Πειραιά, με τα μάτια καρφωμένα στο λιμάνι, περιμένοντας να φανεί το φορτηγό “Venus” που θα φέρει τον αγαπημένο της. Μια γυναίκα χτίζει μόνη της μες στη νύχτα και στην ερημιά ένα μονοκάμαρο αυθαίρετο για να μείνουν τα παιδιά της. Μια αλκυόνα στην παραλία εξαφανίζεται όταν βλέπει ανθρώπους και μόνο όταν αντικρίζει τη γυναίκα που περπατά τα μεσημέρια ακούγοντας μουσική, μόνο γι’ αυτή δεν εγκαταλείπει το πόστο της. Αυτές και άλλες μικρές ιστορίες της ζωής, εικόνες μιας ανήσυχης και συχνά επίπονης πραγματικότητας, συνθέτουν το νέο βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη. Η συγγραφέας με τα διηγήματά της μας ξεναγεί σε μικρούς μυστικούς κήπους ψυχής, εκεί όπου ανθίζουν η ανθρωπιά, η ομορφιά και η επιμονή στο όνειρο.»

 

Εμπρός, 08/07/2009

"Η γυναίκα, η θάλασσα και το βλέμμα"

Η Ελένη Σαραντίτη είναι μια συγγραφέας που έχει ασχοληθεί τόσο με το μυθιστόρημα όσο και το διήγημα γράφοντας βιβλία για νέους και για ενήλικες. Μάλιστα τρία από τα νεανικά της μυθιστορήματα έχουν γίνει τηλεοπτικές σειρές. Ορισμένα από τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, ενώ έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το βιβλίο της Γυναίκα με Τριαντάφυλλο είναι η τελευταία της συλλογή διηγημάτων. Στο ομότιτλο διήγημα μια Πολωνέζα μετανάστρια ερμηνεύει κλασική μουσική στο πεζοδρόμιο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως στον Πειραιά, περιμένοντας την άφιξη του αγαπημένου της. Στο «Παραδείσια πουλιά κι ανθισμένα χέρια» μια γυναίκα χτίζει με τα ίδια της τα χέρια, μέσα στη νύχτα, ένα μικρό αυθαίρετο για να στεγάσει τα παιδιά της. Στο «Πολύ θέλει κανείς για να ξεχάσει;» ένας άντρας θυμάται τον εφηβικό του έρωτα και τη συνάντηση με την κοπέλα μετά από είκοσι χρόνια στο ξενοδοχείο όπου αυτός έκανε διακοπές κι αυτή καθάριζε. Στο «Η άλλη Γέννηση» μια γυναίκα αναζητάει το μικρό της ανιψάκι το οποίο η αδερφή της αναγκάστηκε να δώσουν για υιοθεσία, καθώς ήταν εκτός γάμου. Στο «Φουστάνι της Μαριανθούλας» μια κοπέλα αρνείται να επιστρέψει το φόρεμα- κειμήλιο στην παρ’ ολίγον  πεθερά της, όταν ο αρραβωνιαστικός της την εγκαταλείπει τη μέρα του γάμου. Στη «Θάλασσα» τρεις κοπέλες επιστρέφουν από την παραλία που αποτελεί καταφύγιο για αυτές. Στο «Ο Θεός των ταπεινών» μια γυναίκα απογοητεύεται όταν χάνει το ενισχυτικό επίδομα ανέργου που θα της επέτρεπε να επισκεφτεί μαζί με την κόρη της τον τόπο της μετά από πολλά χρόνια. Στο «Δήθεν ξεχασμένες μυρωδιές» μια γυναίκα ονειρεύεται μυρωδιές, αφού στη ζωή της οι μυρωδιές, συνδυασμένες με αναμνήσεις, την φοβίζουν. Στο «Κρυφή αγάπη» μια γυναίκα μιλάει για μια αλκυόνη που ενώ απομακρύνεται  μόλις βλέπει ανθρώπους, δεν δείχνει να φοβάται την αφηγήτρια.

Τα διηγήματα της Σαραντίτη είναι μικρά, αλλά πλούσια σε συναισθήματα. Κοινός άξονας σε όλα είναι η γυναίκα: η μητέρα, η ερωμένη, η πληγωμένη κοπέλα και η απογοητευμένη γυναίκα. Ανεξάρτητα από το φύλο του αφηγητή η προσοχή επικεντρώνεται στα μάτια αυτών των γυναικών, στο βλέμμα τους που φανερώνει έναν άλλο κρυφό κόσμο. Έντονη είναι όμως και η παρουσία της θάλασσας στα περισσότερα διηγήματα. Και ο τρόπος που παρουσιάζεται η θάλασσα ή τρόπος με τον οποίο την βλέπουν οι αφηγητές είναι σα να είναι μια ακόμα γυναικεία μορφή, τρυφερή και άγρια ταυτόχρονα που τραβάει τα βλέμματα και την αγάπη τους.

Οι γυναικείες μορφές σε αυτά τα διηγήματα είναι φωνές, κυρίως απόγνωσης, που προκαλούν τον αναγνώστη να τις ακούσει και να νιώσει τα όσα δεν μπορούν με ξεκάθαρα λόγια να ειπωθούν.  

Αφροδίτη Δημοπούλου

http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=PPG1385_120