Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς

ISBN: 
9789601649016
Τόπος: 
Αθήνα
Εκδόσεις: 
Πατάκης
Έτος: 
2013
Σελίδες: 
160

Η Χαρούλα είναι ακριβώς όπως το όνομά της. Χαρούμενη, χαριτωμένη και καλόκαρδη. Μαθήτρια της Β' Λυκείου, Θεσσαλονικιά, βρίσκεται ξάφνου στη Λακωνία, φιλοξενούμενη μιας φιλικής οικογένειας. Ο ναυτικός πατέρας της, η μητέρα της κι ο μικρός αδελφός της είναι όμηροι Σομαλών πειρατών, μαζί με το εικοσιπενταμελές πλήρωμα του πλοίου με το οποίο ταξίδευαν. Ο σκοπός των πειρατών είναι τα λύτρα.

Έτσι, η Χαρούλα αναγκάζεται να μετακομίσει στο σπίτι του αδελφικού φίλου του πατέρα της, του πλοιάρχου και πατέρα τής συνομήλικής της Ειρήνης. Εκεί, στη μικρή ήσυχη πόλη, κοντά στη συμπαραστάτρια οικογένεια, η Χαρούλα ξαναβρίσκει το χαμόγελο που είχε στερηθεί και η ελπίδα αρχίζει να ζωηρεύει μέσα της. Μαζί μ’ αυτή και η ανησυχία. Στήριγμά της η οικογένεια του καπετάνιου και συντροφιά της η Ειρήνη. Αν υπάρχει κάτι θείο και ευεργετικό στη φιλία, αυτά τα δυο κορίτσια το έζησαν. Και αν υφίσταται ακόμη στον τόπο μας η φιλοξενία με την ιερή, αρχαία έννοια, η Χαρούλα την απόλαυσε. Το άξιζε, άλλωστε.

Ένα βιβλίο για το δώρο της φιλίας, για τη φιλοξενία, την ελπίδα και το σεβασμό. Κι επιπλέον ένας ύμνος στον κόσμο που μας περιβάλλει: τη "Γη-Πατρίδα".

Κριτικές του βιβλίου

Ανάσα

Η πειρατεία στα νερά της Σομαλίας του ελληνικού τάνκερ όπου εργάζεται ο πατέρας της  Χαρούλας- μαζί του ταξιδεύουν η μητέρα και ο μικρός αδελφός-, την αναγκάζει να ζήσει με συγγενείς και φίλους μέχρι να απελευθερωθούν οι δικοί της.

Η ιστορία της Χαρούλας περιέχει όλα όσα περιμένουμε από τους χαρακτήρες ενός νεανικού βιβλίου: τις ψυχικές μεταπτώσεις και τις αμφιβολίες, τη δυσκολία της προσαρμογής, τις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές, τις αγωνίες και την ελπίδα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην καθημερινότητα της ηρωίδας παρεμβάλλονται διάφορα θέματα, επίκαιρα και μη. Η πειρατεία των πλοίων  στις ακτές της Αφρικής, για παράδειγμα, ενώ αποτελεί το φόντο του μυθιστορήματος, το τοποθετεί στο χρόνο- στις μέρες μας-,  αναφέρεται και σ’ ένα σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό ζήτημα. Όπως επίσης η αναφορά στους δεσμούς φιλίας που αναπτύσσονται στην κοινότητα των ναυτικών, η οποία παρόλο που έχει περιοριστεί σημαντικά, μας φέρνει πίσω στη ναυτική παράδοση της Ελλάδας.

Εκείνο όμως που με απασχόλησε ιδιαίτερα στο καινούριο μυθιστόρημα της Ελένης Σαραντίτη, δεν ήταν το θέμα και η ιστορία της ηρωίδας καθαυτή. Διαβάζοντάς το κατάλαβα ποιο είναι το συστατικό που κάνει ένα κείμενο επί της ουσίας λογοτεχνικό: Η γλώσσα και το βάθος των αισθημάτων που δημιουργεί στον αναγνώστη. Είναι η γλώσσα εκείνη που κάνει τα κοινά και τετριμμένα να πλουτίζουν τις αισθήσεις. Και μέσω της γλώσσας η λογοτεχνία επεκτείνει την προσωπική εμπειρία του αναγνώστη και την καλλιεργεί.

Η γλώσσα στην οποία γράφει η Σαραντίτη είναι μεστή. Και διαθέτει ακόμα ένα χαρακτηριστικό που την κάνει να ξεχωρίζει: πετυχαίνει να συνταιριάξει και να δέσει αρμονικά την καθομιλουμένη με τη γλώσσα που μιλούσαν παλιά, είτε οι ηλικιωμένοι είτε εκείνοι που δεν έχουν χάσει ακόμα τις επαρχιακές καταβολές τους. Κι έχει το ταλέντο η συγγραφέας ώστε, αυτό το δεύτερο, να μη ξενίζει ως επιτηδευμένο και παλιομοδίτικο, ως στυλ δηλαδή, αλλά να δημιουργεί στον αναγνώστη παραστάσεις από άλλες εποχές και να εμπλουτίζει τις σημερινές. Το εξηγώ: υπάρχει μια τάση, μια κρυμμένη ιδεολογία, όπου ο συγγραφέας θέλοντας να προσδώσει σοβαρότητα και κύρος στο πόνημά του χρησιμοποιεί και παρεμβάλλει κατά κόρον παλιές φωνές αναπολώντας κατά κάποιον τρόπο μια εποχή παρωχημένη- αλλά οπωσδήποτε (!) καλύτερη από την τωρινή- κάτι σαν δήθεν γλωσσική επιστροφή στις ρίζες. Λες και αυτές οι παλιές φωνές έχουν τη δύναμη να δώσουν a priori στο μυθιστόρημα μεγαλύτερη αξία από το εάν ήταν γραμμένο στην πεζή γλώσσα στην οποία γράφονται τα περισσότερα μυθιστορήματα τα τελευταία χρόνια.

Στη Χαρούλα…  υπάρχει γλωσσική ποικιλία. Οι ήρωες της Σαραντίτη μιλούν και σκέφτονται σε πολλές γλώσσες: στη γλώσσα των ηλικιωμένων, στη γλώσσα της παιδικής ηλικίας και των ακουσμάτων που διατηρήθηκαν στη μνήμη, στη γλώσσα της εφηβείας και της ωριμότητας, στην καθημερινή γλώσσα του σήμερα, στη γλώσσα των ποιητών και των εικόνων που μεταφέρει.

Γι’ αυτούς κυρίως τους λόγους πρέπει να διαβαστεί Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς. Επειδή μας επιστρέφει σε μια παιδεία, όπως θα έπρεπε να είναι, υποστηρίζοντας τη γλωσσική καλλιέργεια που έχει εξοβελιστεί από παντού!

Μαρίζα Ντεκάστρο

http://www.oanagnostis.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B1/

Για τις βαθιές φιλίες που μας κάνουν συγγενείς

Με μια ιστορία γεμάτη ανθρωπιά και ευαισθησία καταπιάνεται η Ελένη Σαραντίτη στο νέο της βιβλίο «Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς». Η ανεξίτηλη συναισθηματική σύνδεση δύο νεαρών κοριτσιών με αφορμή την οικογενειακή περιπέτεια της μιας, που γίνεται αφορμή για να φιλοξενηθεί στο σπίτι της άλλης έως ότου περάσει η μπόρα της οικογένειάς της, είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο αναπτύσσεται ένα μυθιστόρημα γεμάτο λυρικές περιγραφές τόπων, ανθρώπων και συμβάντων.

Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, ανήκει στη Λογοτεχνία για Νέους, μπορεί όμως να αγγίξει μικρούς και μεγάλους. Μάλιστα το θέμα γύρω από το οποίο περιπλέκονται μικρές ή μεγάλες ιστορίες και περιστατικά και άπτεται της σύγχρονης πειρατείας των θαλασσών, για πρώτη φορά εμφανίζεται στην νεότερη ελληνική λογοτεχνία, παρ’ ότι είναι πρόβλημα που διαρκώς διογκώνεται διεθνώς και το οποίο, προς το παρόν, είναι δυσεπίλυτο…

Η αγνότητα συναισθημάτων, η λατρεία για τη φύση και τα πλάσματά της, οι γνώσεις, ιστορικές και γεωγραφικές, – εν μέρει της Θεσσαλονίκης- αλλά κυρίως της Λακωνίας,  της περιοχής όπου η συγγραφέας γεννήθηκε, μεγάλωσε, τίμησε και συνεχίζει να τιμά με τα βιβλία της, κάθε φορά με νέο τρόπο, χαρακτηρίζουν το βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη.

Απλά, μαλακά αλλά και τολμηρά αρχίζει η συνάντηση του αναγνώστη με την υπόθεση του βιβλίου. Η αφηγήτρια της ιστορίας, η Ειρήνη, ώριμη καλλιτέχνης πλέον, ανατρέχει στα γεγονότα που συνέθεσαν την ιστορία όταν τότε δεκαεφτά ετών, παρουσιάζει τη Χαρούλα στην οικογένειά της όπου όλοι μένουν έκθαμβοι μπροστά στη χάρη και την πραότητα της νέας.

Η Χαρούλα που είχε έλθει μάλλον αιφνιδιαστικά από τη Θεσσαλονίκη στη μικρή λακωνική πόλη, την θαλασσινή Νεάπολη, σκιαγραφείται παράλληλα με τις αναφορές στη μαγευτική φύση, τα αξιοθέατα, τη χλωρίδα, την πανίδα και τα έθιμα της Σπάρτης, της Μεγαχώρας, της Νεάπολης και της Μονεμβάσιας. Ο λόγος που πήγε να απαγκιάσει στην οικογένεια της Ειρήνης, είναι ότι οι πατεράδες τους υπήρξαν φίλοι από παλιά, αδέλφια πες καλύτερα, μιας και οι βαθιές φιλίες μας κάνουν συγγενείς. Εκεί την οδήγησε ο καπετάνιος και πατέρας της Ειρήνης, πιστός στον όρκο που είχαν δώσει  οι δυο άντρες ότι αν συμβεί κάτι σοβαρό και  δυσάρεστο, η μια οικογένεια θα στηρίξει την άλλη. Έτσι ο Λάκωνας καπετάν Γιάννης με πατρικό ενδιαφέρον την έφερε σε ένα στοργικό σπιτικό όπου την δέχτηκαν σαν παιδί τους. Τους είχε συνταράξει όλους η δυστυχία της: Μάνα , πατέρας και μικρός αδελφός, αιχμαλωτίστηκαν στον Ινδικό Ωκεανό, από Σομαλούς πειρατές, που η κοινωνική αδικία ίσως, τους οδήγησε να ξεπέσουν σε εγκληματικές πράξεις. Αν και λέγεται ότι πίσω από αυτούς κρύβονται μέχρι και κυβερνητικοί που επιζητούν τα λύτρα… Τώρα στόχος τους έγινε το δεξαμενόπλοιο με το οποίο ταξίδευαν μεταξύ Ινδών, Πακιστανών, Κροατών κλπ, και δέκα περίπου Έλληνες, μεταξύ των οποίων Α’ μηχανικός ήταν ο πατέρας της Χαρούλας, που είχε μαζί του τη σύζυγο και τον μικρό του γιο…

Η Χαρούλα με την Ειρήνη δέθηκαν με συγκινητική φιλία, ένα από τα πιο ιερά συναισθήματα που ενώνουν τους ανθρώπους. Η σχέση τους πλημμυρίζει τον αναγνώστη με σεβασμό και συμμετοχή στον πόνο του άλλου· λάμπει δε η πεντακάθαρη αγάπη. Το κορίτσι γαλήνευει με την παρουσία της Ειρήνης και μαζί σπρώχνουν τον καιρό ελπίζοντας σε καλά νέα. Η ενδιαφέρουσα πλοκή του βιβλίου αποτελείται από σκηνές της γειτονιάς, από ερωτευμένα παλικαράκια, από περιπάτους στη φύση, αφηγήσεις περιστατικών, σχολικά ενδιαφέροντα, κι ένα σπίτι ζεστό με την παρουσία της μητέρας και της γιαγιάς που ξέρουν από γιατροπορέματα της ψυχής. Αλλεπάλληλες συνταρακτικές σκηνές, αγωνίες, θραύσματα πανώρια του παρελθόντος, μελλοντικά όνειρα, ταξίδια του νου μέχρι την άκρη του κόσμου, φιλίες πολύτιμες, «μουσικές εξαίσιες», πλημμυρούν τις σελίδες του μυθιστορήματος της Ελένης Σαραντίτη, και μαζί μια γλώσσα μαγευτική, ώστε εμείς πλέουμε μαζί του μέχρι την κάθαρση και την άνοδο της Χαρούλας στους εφτά ουρανούς…

Αυτό το τελευταίο, «οι εφτά ουρανοί», ήταν για μένα κάτι που μόνο μέσα από το γραπτό λόγο της Ελένης Σαραντίτη, μπόρεσα να το φανταστώ σαν εικόνα, έως τώρα υπήρχε τελείως συγκεχυμένο στη φαντασία μου.

Το ωραιότατο βιβλίο θα γεμίσει τους νέους με ιδέες και όνειρα, λύπες, χαρές ενώ θα κάνουν μια καλή γνωριμία με τη Λακωνία , που τους πειμένει ν’ απολαύσουν τις πεντακάθαρες ακτές, τον Κάβο Μαλιά, τη γαλήνη του Ταύγετου και του Πάρνωνα, να εξερευνήσουν απάτητα μέρη αυτό το καλοκαίρι – μπορεί να συναπαντήσουν και καμιά αλεπού ή βασιλαετό·  να παρηγορηθούν για το παρόν και να γεμίσουν ελπίδες για το μέλλον. Το χρειάζονται αυτό οι νέοι μας.

 

Της Αθηνάς Μπίνιου
info@bookbar.gr

http://www.bookbar.gr/i-charoula-stous-efta-ouranous-eleni-sarantiti/refreshments

H ΧΑΡΟΥΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

«...Πόση γη, άραγε, να απαιτείται για να φιλοξενηθούν σπίτια και δρόμοι, γονείς και συγγενείς, φίλοι και γείτονες, ένας μικρός αδελφός, δέντρα και πουλιά, ακρογιάλια και καμινάδες, βαρκούλες και μελισσόπουλα; Πού να χωρέσουν άλογα και κατσικάκια, εκκλησιές και εξοχές, χάδια και φιλιά, αγάπες και παράπονα, αποχαιρετισμοί και ταξίδια; Βιβλία και παιχνίδια; Μεγάλη έκταση, νομίζετε; Λάθος. Ένα δωμάτιο τριάμισι επί τέσσερα είναι αρκετό για να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν όλα όσα αγαπάς και λαχταράς».

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του, το καινούριο μυθιστόρημα της Ελένης Σαραντίτη, Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς, σε οδηγεί σ’ έναν κόσμο αξιών ακριβό και λησμονημένο, σ’ έναν άλλο κόσμο. Τρυφερό και αγαπητικό, ακέραιο και εύθραυστο. Άνθρωποι και φύση αξεδιάλυτα δεμένοι σε σύμπαν ουμανιστικό, απολαυστικό. Με κλειδιά τη γλώσσα της συγγραφέως, γλώσσα δυσεύρετη, γεμάτη θάλπος, και τις λέξεις, λέξεις ακριβές, πληθυντικές λέξεις, ο αναγνώστης ανοίγει σιγά σιγά τις πόρτες.

Τι συναντά;

Μια ποιητική χώρα. Χρώματα και μυρωδιές, ήχους αρχετυπικούς, όλες του τις αισθήσεις. Αφή, γεύση, όσφρηση και όραση μπλεγμένες σε παιχνίδια εικονικά και ηχητικά. Ευγένεια, καλοσύνη, αληθινή συγκίνηση. Συναντά τη Χαρούλα και την Ειρήνη, δυο έφηβες που ακούν την καρδιά τους και προχωρούν. Αλλά και όλους τους άλλους. Γενναιόδωρους, προικισμένους με αξιοπρέπεια, διακριτικότητα, ντροπαλότητα. Χάρες που τους οπλίζουν με δύναμη να αντισταθούν σε ό,τι παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο, τελεσίδικο, όπως είναι η τύχη των οικείων της Χαρούλας, που ταξιδεύοντας με τον ναυτικό πατέρα αιχμαλωτίζονται από Σομαλούς πειρατές. Η έφηβη Χαρούλα, ένα πλάσμα μαγνητικό, μετακομίζει από τη Θεσσαλονίκη στη Λακωνία, στο σπίτι του αδελφικού φίλου του πατέρα της και πατέρα της Ειρήνης. Μαζί της, συμπαραστάτης στην αγωνιώδη αναμονή, όλη η οικογένεια που δεν κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα. Τελετουργίες παρηγορητικές, εμψυχωτικές, τραπέζια, συνταγές, επισκέψεις, βόλτες, λόγια-βάλσαμο, μια συνεχής κίνηση. Και η γραφή της Ελένης Σαραντίτη μια συνεχής κίνηση κι αυτή, μέσα-έξω, έξω-μέσα, ξεδιπλώνεται σαν ποτάμι που αφήνει στο πέρασμά του αναμνήσεις, βιώματα, ονειροπολήσεις, ρεμβασμούς, αλλά και ένα δυνατό παρόν. Μια πολύτιμη φιλία. Ενσυναίσθηση, αγάπη, ελπίδα. Μέσα, το σπίτι, η εστία, οι γυναίκες. Γυναίκες-μητέρες, γυναίκες-παιδιά, γυναίκες-έφηβες, γυναίκες-ονειροπαρμένες, γυναίκες-αγκαλιά, γυναίκες-θάλασσα. Γυναίκες και νέα κορίτσια περιδιαβάζουν στην ποιητική σκηνή της Σαραντίτη και μας κάνουν σινιάλο.

Έξω η Λακωνία. Αυτός ο χώρος-πατρίδα, η άλλη αγκαλιά, μέσα από τους τρόπους και τους τροπισμούς του λόγου, προβάλλει σαν χώρος εκστατικός, ακαταμάχητος, παραδεισένιος. Η σχέση με τη φύση-μητέρα-μικρή πατρίδα που αναδύεται σε κάθε σελίδα, καταργεί τη μοναξιά, την ερημιά. Του καθενός, της Χαρούλας, που εδώ είναι ίσως η πιο μόνη.

Ο αναγνώστης έχει πολλές φορές την αίσθηση ότι διαβάζει δυο ιστορίες ταυτόχρονα, δεμένες μεταξύ τους μαγικά. Την ιστορία της Χαρούλας και την ιστορία της Λακωνίας, άλλης γυναίκας αυτής, μητρικής, καρποφόρας, ελκυστικής, αρχετυπικής. Η Χαρούλα στην αγκαλιά της Λακωνίας και η Λακωνία στην αγκαλιά της Χαρούλας. Και οι δυο στην αγκαλιά της συγγραφέως, που στοργικά τις σιγοντάρει.

Η Ελένη Σαραντίτη, με καταγωγή από τη Νεάπολη Λακωνίας, πολυβραβευμένη συγγραφέας, αρθρογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, γίνεται εδώ, σ’ αυτό το εξαιρετικό βιβλίο, εκτός από αφηγήτρια της ιστορίας, γεωγράφος, ζωολόγος, ορνιθολόγος, βοτανολόγος, εξερευνήτρια, ανθρωπολόγος.

Μέσα από την ιστορία της Χαρούλας καταφέρνει να μας νανουρίσει μητρικά, να μας μεταμορφώσει, ψιθυρίζοντάς μας μυστικά ότι η φύση και η αγάπη δεν τελειώνουν ποτέ. Έχουν μια ανεξάντλητη γονιμότητα.
Το εμβληματικό εξώφυλλο είναι της Φωτεινής Στεφανίδη. Μια εικόνα πλημμυρισμένη από εσωτερικότητα και ψυχική διέγερση, που αφήνει βαθύ αποτύπωμα στη μνήμη και στην καρδιά!

Το βιβλίο απευθύνεται σε εφήβους και ενήλικες.

 

Χριστίνα Φραγκεσκάκη

http://diastixo.gr/kritikes/efivika/1528-frantzeskaki-sarantiti

Αθήνα 11 9 013

Αγαπητή Ελένη

Αισθάνομαι έντονα την ανάγκη να ξεκινήσω αυτή τη μορφή της επικοινωνίας μας μ’ ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο ευχαριστώ για την ξεχωριστή τιμή να με συμπεριλάβεις στους μάλλον λίγους ανθρώπους που εμπιστεύθηκες το απόσταγμα της ψυχής σου, τη «Χαρούλα». Για την κυκλοφορία της, πρέπει να πω, είχα ενημερωθεί από το Διάστιχο.

Γνωστό το περιστατικό που αποτέλεσε την αφορμή της έμπνευσής σου, από τα ΜΜΕ. Όμως δε σταματάς σ’ αυτό. Και όσα στη συνέχεια συμβαίνουν, απλά το υπενθυμίζουν, και μάλιστα πολύ διακριτικά. Για τον υποψιασμένο αναγνώστη ωστόσο ό,τι ακολουθεί είναι, όπως θα έλεγε ο Χρήστος Γιανναράς, άθλημα γλώσσας. Πάλη με τη γλώσσα. Όχι για να περιγράψει. Μα να παρασύρει τον αναγνώστη να ζήσει καταστάσεις που καμιά περιγραφή δε θα μπορούσε ν’ αποδώσει: την ένταση, την τρυφερότητα, το κάλλος· Κι είναι τούτο το κάλλος, η αλήθεια του, που ανεβάζει και τον αναγνώστη στους «εφτά ουρανούς», ανάβαση που φορές φορές ταυτίζεται με την αγιότητα.

Είναι κάποια πράγματα που δε λέγονται: τα ζεις και σωπαίνεις. Πώς να περιγραφούν π.χ. τα υγρά μάτια του Ιησού στον πίνακα του Θεοτοκόπουλου «Ο διαμελισμός των ιματίων»; Ή η αίσθηση όταν ακούς την «κάστα ντίβα» τραγουδισμένη απ’ την Κάλλας; Θα θεωρήσεις ασέβεια τα παραδείγματα που αναφέρω. Το υποψιάζομαι. Μα δεν πρόκειται για τη σύγκριση. Στο αποτέλεσμα αναφέρομαι. Και να σου πω: το ζεις ή δεν το ζεις. Η σχέση είναι καθαρά βιωματική.

Ο Θεός να σ’ ευλογεί Λενάκι μου. Αυτή τη γλώσσα, τη ζυμωμένη θαρρείς με το πύρωμα της καρδιάς σου για ν’ αποδώσει όλη την γκάμα των συναισθημάτων που είναι δυνατό να βιώσει ο αναγνώστης στη συμπόρευσή του με τους ήρωες τού μυθιστορήματος σου στη σχέση τους με ό,τι τους περιβάλλει, έμψυχο ή άψυχο, με περιστατικά καθημερινά, αλλά και καταστάσεις της ψυχής, σπάνια τη συναντάς στις μέρες μας στον έντεχνο λόγο. Όμως αυτό είναι λογο-τεχνία. Με πήρε, ναι δεν είναι υπερβολή, στα τρυφερά της μπράτσα, κάποιες φορές και στιβαρά, και μ’ ανέβασε ως τους εφτά ουρανούς της ψυχής του ανθρώπου, αντάμα με τη Χαρούλα σου. Κι ένα ευχαριστώ για τούτη την ανάβαση, το καταλαβαίνω, είναι λίγο. Μα δέξου το παρακαλώ. Είναι κατάθεση ψυχής.

Καλό Φθινόπωρο
Ζωή Κανάβα

 

Βιβλίο πλημμυρισμένο από τα χρώματα και τα αρώματα της ελληνικής φύσης, της ζωής και της παράδοσης…

«Όσοι νοιαζόμαστε αληθινά για τους άλλους δεν μπορεί παρά να δούμε τις γραμμές μας να διασταυρώνονται, όχι τυχαία. Το συναπάντημα αυτό διατρέχεται από υπόγεια ρεύματα, τα οποία κάπου συναντώνται, ερήμην παγιωμένων διανοητικών σχημάτων και ιστορικά εγνωσμένων προκαταλήψεων…Το ζητούμενο για όλους μας είναι κανείς να μη μένει μόνος κι αβοήθητος, ιδιαίτερα μάλιστα σε περιόδους βαθιάς κρίσης και έντονης κοινωνικής οδύνης».
(Κώστας Σταμάτης, στο συνέδριο Εκκλησία και Αριστερά)

Γι’ αυτή την αλήθεια, την ουσιαστική για τη ζωή, λίγοι θα μπορούσαν να μιλήσουν στα παιδιά και στους εφήβους μας, όπως μιλάει η Ελένη Σαραντίτη. Με τρόπο που αγγίζει την καρδιά.

Στο τελευταίο βιβλίο της, «Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς», από τις εκδόσεις Πατάκη, η συγγραφέας γυρίζει με τη φαντασία της πίσω, βλέπει τον κόσμο με τα έκπληκτα και γεμάτα θαυμασμό μάτια των παιδιών και ανοίγει την πόρτα της σκέψης τους σε άλλους ορίζοντες της ζωής και του κόσμου. Και επειδή η πρόκληση της συγκίνησης είναι απόρροια της αισθητικής αξίας που έχει η Τέχνη του λόγου, η συγγραφέας στο βιβλίο της μετατρέπει τα προβλήματα, τους καημούς και τα βάσανα των ανθρώπων σε αισθητική εποπτεία, με μια μαεστρία μοναδική. Χωρίς παραινέσεις ή συνθήματα συμπορεύεται με τα παιδιά και τα βοηθάει να γίνουν ικανά να συλλαμβάνουν τα προβλήματα της εποχής τους, να ευαισθητοποιούνται μπροστά στον πολλαπλασιασμένο πόνο των ανθρώπων, να γίνονται κοινωνοί στη δυσπραγία τους αλλά και να απογειώνονται από την καθημερινότητα, αναζητώντας τη γαλήνη και τη χαρά στη μαγεία και την ομορφιά της φύσης. Κατά τη μυθοπλασία, η Χαρούλα, -το όνομα έχει τη δική του σημαντική- μαθήτρια της Β’ Λυκείου, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με το αδυσώπητο πρόσωπο που παίρνει καμιά φορά η ζωή, ακόμη και για τα αγγελικά της πλάσματα. Ο ναυτικός πατέρας της, η μητέρα κι ο αδελφός της αιχμαλωτίζονται από Σομαλούς πειρατές.
«Αδιάφοροι φαινομενικά, στην αγωνία και άκαμπτοι μπροστά σε κάθε αντίσταση», γράφει η συγγραφέας για τους πειρατές, «κυνηγοί από νήπια και της πιο ελάχιστης τροφής, σκλάβοι μιας άδικης, αφύσικα στερημένης ζωής. Θύματα και οι ίδιοι της αμείλικτης και αμαρτωλής εξουσίας, η οποία τους εξωθεί, συχνότερα τους κατευθύνει, στην κατάληψη των διερχόμενων πλοίων, με απώτερο σκοπό να τους καταβάλουν λύτρα οι πλοιοκτήτες…»

Εδώ, η θεώρηση των ανθρώπων, του κόσμου και των δεινών του συγκινεί και προβληματίζει τον αναγνώστη. Είναι πέρα ως πέρα ανθρωπιστική ή βαθιά χριστιανική. Η Ελένη Σαραντίτη απευθύνεται στους εφήβους μας και γνωρίζει καλά ότι η θεώρηση αυτή είναι η μόνη που ταιριάζει στη φυσική τους αξιοπρέπεια. Ξένη προς κάθε είδους διδακτισμό, αφήνει να εννοηθεί πως αν οι άνθρωποι δεν προσπαθήσουν με σοβαρότητα και έγνοια αληθινή να προσδιορίσουν τους λόγους που κάνουν τους ανθρώπους βίαιους, ελπίδα για την εξάλειψη της βίας δεν υπάρχει. Μετά την αιχμαλωσία των δικών της, η Χαρούλα βρίσκει καταφυγή στο σπίτι του καπετάν Γιάννη, φίλου αγαπημένου του πατέρα της.

Η γιαγιά Μαριάνθη, με τα ακοίμητα μάτια της, η Ειρήνη, συνομήλικη της Χαρούλας, «που είχε αντικρίσει ομορφιές κι ομορφιές, δώρα και προσφορές της φύσης, για την οποία έτρεφε μια χαρούμενη και γεμάτη ευγνωμοσύνη αγάπη», ανοίγουν την αγκαλιά τους και τη ζεσταίνουν με την απροσποίητη συμπάθειά τους. Τη βοηθούν να ξαναβρεί το γέλιο της, να μην παραιτηθεί από την ελπίδα να ξαναδεί τους δικούς της. Η μικρή κοπέλα μαγεύει, με την απλότητα, τη χάρη και τη δοτικότητά της, την οικογένεια που την φιλοξενεί. Κι όταν η ζωή με τα γυρίσματά της την ανεβάζει στους εφτά ουρανούς που «κρύβουν μέσα στα σύννεφα κοκκινολαίμηδες και ορτανσίες, στάζουν στις σχολικές αυλές περγαμόντο και στα μαξιλάρια των παιδιών ευτυχισμένα όνειρα», θα γίνει «μέλος του σύμπαντος», στην πιο χαρούμενη, στην πιο μαγική πτήση της μικρής της ζωής.

«Τα μάτια της διάφανα στο χρώμα της βροχής»
Ήταν ό,τι ωραιότερο είχα δει μέχρι τότε στη ζωή μου, θα πει για εκείνη η Ειρήνη. Για τη συγγραφέα, ωστόσο, η Χαρούλα δεν είναι απλώς η προσωποποίηση της εφηβικής ομορφιάς. Είναι η ομορφιά του κόσμου, η ανθρώπινη ομορφιά ποιητικά δοσμένη και κατάλληλα τοποθετημένη μέσα στην ομορφιά της φύσης.

Αυτό είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το κατόρθωμα του έργου και ανεβάζει το εφηβικό μυθιστόρημα πιο ψηλά.

«… ήταν προικισμένη με την ηρεμία και την πραότητα που έχουν οι νεαρές αγίες στις τοιχογραφίες των παλιών, εγκαταλειμμένων, απάτητων σχεδόν εκκλησιών της Μεγαχώρας. Μοιάζει στις εικόνες αυτές που ζωγράφισαν λαϊκοί μάστορες, περιστασιακοί ή περαστικοί ασκητές, καμιά φορά κυνηγοί ή ζευγάδες, μπορεί και στρατοκόποι… Αν τυχόν και επισκεφτείτε τη Μεγαχώρα, εκεί στην Καστανιά Βοιών, προς βραδάκι του καλοκαιριού, με τα τζιτζίκια να μην ησυχάζουν και τη μυρωδιά του φρυγμένου χόρτου να εξουσιάζει όλο το απέραντο πλάτωμα, όπου στέκουν αιώνες οι εκκλησίες, θα τις δείτε αυτές τις αγίες και θα καταλάβετε γιατί παρομοιάζω τη Χαρούλα με αυτές. Κάτι στα ολάνοιχτα, μάλλον στρογγυλά γλυκά τους μάτια, κάτι στον πτυχωτό, παιδικό λαιμό, κάτι στα λακκάκια στα πλάγια του στόματος, ή ας πούμε, τα μια ιδέα αχτένιστα και φουντωτά μαλλιά τους… εν ολίγοις όλα ετούτα και άλλα ακόμη κάνουν τις σεπτές αγίες της Μεγαχώρας να δείχνουν έφηβες χωριατοπούλες, κοπελίτσες του μεροκάματου και της ανάγκης. Αλλά και ανοιχτές και καλόκαρδες. Έτοιμες για φιλίες και για θυσίες. Από τα πλάσματα που τον χειμώνα ζεσταίνουν στον κόρφο τους και στα πόδια τους ή στα στρωσίδια τους ξεπαγιασμένα ζωάκια. Από τις υπάρξεις που πεινούν μα περιμένουν να χορτάσουν οι άλλοι πρώτα, που ξεθεώνονται στη δουλειά αλλά βάζουν ένα χεράκι να βοηθήσουν το διπλανό τους, μα που το καλοκαίρι τα παρατούν όλα και μη τις είδατε μη τις απαντήσατε. Γραμμή για το λιμανάκι του Αυλόσπηλου.

Από εκεί ξεχνούν να γυρίσουν. Παίζουν με τα κύματα, παίζουν με αόρατες σ’ εμάς γοργόνες, παίζουν με πεφταστέρια που ξέμειναν αποβραδίς, πάντως με δυσκολία βγαίνουν απ’ το νερό. Όταν δε με τα πολλά βγουν, ο ήλιος είναι προς το γέρμα του κι αυτές στην πλήρη άνθησή τους. Ανατέλλουν. Μοσκοβολούν. Γυαλίζει το δέρμα τους, το ήδη ηλιοψημένο. Τα μάτια τους λάμπουν σαν τ’ αστέρια που βιάζονται να στεφανώσουν το παμπάλαιο, ρημαγμένο, αλλά πνιγμένο στις αγριοτριανταφυλλιές εκκλησάκι της Αγια-Κυριακής και έχουν ήδη πάρει τη θέση τους. Μάτια ανυπόμονου δειλινού τα μάτια τους…»

Η συγγραφέας χρησιμοποιεί λέξεις και φράσεις με διαύγεια, χρώμα και ειλικρίνεια. Συνθέτει με δεξιοτεχνία, κρυσταλλοποιεί την ποικιλία των μορφών. Τη συνεπαίρνει η μαγεία των λέξεων, η φαντασία στη διατύπωση. Το επιμελημένο όσο και αυθόρμητο, καθαρά προσωπικό της ύφος ανταποκρίνεται με πληρότητα στις αισθητικές απαιτήσεις των παιδιών, που δεν τους αρκεί το απλοϊκό, αφελές και ρηχό ύφος, γιατί τα υποβαθμίζει πνευματικά και τα οδηγεί στην ανία. Με την τεχνική της αναδρομικής αφήγησης, προωθεί την εξέλιξη του μύθου, πράγμα που βοηθά τον αναγνώστη να ερμηνεύσει καλύτερα το παρόν με στοιχεία του παρελθόντος. Όλα δίνονται συνδεδεμένα μεταξύ τους, χωρίς να δημιουργούνται χάσματα στο λόγο. Με τη χρήση του πρώτου ενικού από την αρχή του πεζογραφήματος, φαίνεται η σχέση του αφηγητή με την ιστορία που παρουσιάζει.
Τα ολοκληρωμένα πρόσωπα του έργου, η Χαρούλα και η Ειρήνη είναι ολοζώντανοι χαρακτήρες και δεν αφήνουν περιθώρια να αμφιβάλει κανείς για τη γνησιότητά τους. Η προσωπικότητά τους διαγράφεται με ευκρίνεια σε όλη την έκταση του έργου. Τα δορυφορικά πρόσωπα διατηρούν ως ξεχωριστές περιπτώσεις την αντιστικτική ζωντάνια τους.

«Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς» είναι βιβλίο πλημμυρισμένο από τα χρώματα και τα αρώματα της ελληνικής φύσης, της ζωής και της παράδοσης. Οι αρχετυπικές εικόνες έτσι όπως αναδύονται από την ατομική και συλλογική μνήμη και εκφράζονται μέσα από τις παλιές ιστορίες και τα θαυμαστά βιώματα της Ειρήνης, προετοιμάζουν τον έφηβο για το συναπάντημα με το μυστήριο της ζωής. Τον προετοιμάζουν και για το συναπάντημα με το πρόσωπο του Άλλου, του Ξένου, που η ιερότητα του προσώπου του κατακλύζει τη συνείδηση της φυλής μας.

Το εξώφυλλο του βιβλίου, φιλοτεχνημένο, από τη Φωτεινή Στεφανίδη, εξαίσιο, ενεργό, υπόσχεται στα παιδιά λόγο ποιοτικό και μια μυθοπλασία συναρπαστική. Η Θάλασσα, το Χώμα, το ιερό μας Δέντρο και η μετανεωτερική πινελιά-φλόγα στο στήθος του Κοκκινολαίμη βυθομετρούν την ευγενική ταπεινοφροσύνη, την εγκαρτέρηση και την πολύχρωμη εσωτερική αρμονία που η ζωγράφος, με τρόπο μοναδικό, αποτυπώνει στο χαρτί και φλογοβολεί στο βλέμμα της Έφηβης Χαρούλας.

Η Νύμφη του Άσματος.
«ἰδού εἶ καλή, ὀφθαλμοί σου περιστεραί ἐκτός τῆς σιωπήσεώς σου».
Εκεί ο λόγος.
Εδώ ο χρωστήρας.

http://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/eleni-sarantiti-i-xaroyla-stoys-efta-oyr

«Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς» τιτλοφορείται το νέο βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πατάκη».
Το μυθιστόρημα, το οποίο άπτεται του θέματος της πειρατείας των θαλασσών, αποτελεί μια ελεγεία στη φιλία και στην καθαρότητα της φύσης και των ψυχών. Με θεματικό πυρήνα πρωτότυπο -κανείς στην ελληνική λογοτεχνία δεν είχε ασχοληθεί μέχρι τώρα με το θέμα αυτό-  το νέο μυθιστόρημα αναφέρεται με τρόπο διεισδυτικό στη δυνατή φιλία ανάμεσα σε δύο συνομήλικα κορίτσια.
Σταθερό σημείο αναφοράς, που άλλωστε διατρέχει το σύνολο σχεδόν του έργου της  πολυβραβευμένης Βατικιώτισσας συγγραφέως, για μια ακόμη φορά αποτελεί η Λακωνία, στην περίπτωση αυτή από τη θαλασσινή της πλευρά. Αξίες παραγκωνισμένες ίσως στις μέρες μας, όπως ο σεβασμός στον κόσμο που μας περιβάλλει και η φιλοξενία, αναδεικνύονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου.
Αντιγράφουμε από το οπισθόφυλλο:
"Η Χαρούλα είναι όπως και το όνομά της. Χαρούμενη, χαριτωμένη, καλόκαρδη. Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου, Θεσσαλονικιά, βρίσκεται ξάφνου στη Λακωνία, φιλοξενούμενη σε σπίτι φιλικής οικογένειας. Ο ναυτικός πατέρας της, πρώτος μηχανικός στο δεξαμενόπλοιο Seabird, η μητέρα της, ο αδελφός της και το πλήρωμα αιχμαλωτίστηκαν από Σομαλούς πειρατές. Έτσι η κοπέλα μετακομίζει στο σπίτι του αδελφικού φίλου του πατέρα της, πλοιάρχου και πατέρα της συνομήλικής της Ειρήνης. Υπήρχε ένας παλιός όρκος που οι δυο άνδρες είχαν δώσει: σε ώρα ανάγκης η μια οικογένεια θα υποστήριζε την άλλη. Πιστός στην υπόσχεσή του, ο καπετάν Γιάννης εγκατέστησε στο σπίτι του τη Χαρούλα. Κοντά τους η Χαρούλα ξαναβρήκε το γέλιο της και άρχισε να ελπίζει. Αλλά και να ανησυχεί, καθώς δε λάβαιναν νέα. Όμως η οικογένεια τη στήριζε και την ενθάρρυνε. Βάλσαμο έσταζε στην ψυχή της η φιλία της με την Ειρήνη. Βιβλίο της ελπίδας, της αγάπης, της αλληλεγγύης. Και του σεβασμού στη φύση, στη Γη-Πατρίδα."
Αξίζει να σημειωθεί ότι το εξαιρετικό εξώφυλλο και τις βινιέτες, που κοσμούν το βιβλίο, επιμελήθηκε η ζωγράφος, Φωτεινή Στεφανίδη.
Με το νέο βιβλίο της «Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς», η Ελένη Σαραντίτη μας χαρίζει μια ακόμα ευκαιρία να απολαύσουμε ένα έργο ποιοτικής ελληνικής λογοτεχνίας. Καλή ανάγνωση εν μέσω θέρους!

http://www.lakonikostypos.gr/plus/item/102481-i-charoula-stous-efta-ouranouskukloforise-neo-muthistorima-tis-batikiotissas-elenis-sarantiti

Σε λίγες ημέρες έρχονται τα Χριστούγεννα, οι χρονιάρες ημέρες. Δηλαδή η Αγάπη και η Αλήθεια σαρκώνονται, περπατούν ανάμεσά μας ως το Πρόσωπο των αιώνων…
Των ευαίσθητων έτσι ανθρώπων η καρδιά και τα χέρια κινούνται προς την ανάλογη κατεύθυνση. Αντανακλούν αυτήν την Αγάπη και προσφέρουν δώρα αγάπης. όχι «αγάπης» κατʼ έθιμο αλλά από την καρδιά τους, από την καρδιά μας.

Σε τούτους τώρα τους δύσκολους καιρούς των παντοειδών στερήσεων που ζούμε απλώνουμε τα χέρια μας στους διπλανούς μας προσφέροντας φιλέματα, για να πορευτούν στις υλικές τους ανάγκες. Είναι το άμεσο, το επείγον στην πικρότατη εποχή μας. Επειδή όμως ουκ επʼ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, για τούτο ένας καλός λόγος, ένα καλό βιβλίο είναι και αυτά χρησιμότατα, για να τραφεί το πνεύμα μας, τα αισθήματά μας, η ίδια μας η καρδιά, να κινήσει εν συνεχεία τον κόσμο.

Το νέο βιβλίο λοιπόν της Λακωνοπούλας κ Ελένης Σαραντίτη που κυκλοφορεί ήδη με θερμή υποδοχή και αποδοχή είναι τερπνό, άρτιο, χρήσιμο, μαζί και διδακτικό στην κατάξερη εποχή μας.
Γιατί;

Μα διότι είναι ένα διήγημα-ιστόρημα που το χρυσό του στημόνι είναι, από την αρχή έως το τέλος, η ίδια η Αγάπη. Όχι μια αγάπη γλυκερή και ανούσια, αλλά αίσθημα βαθύ, ριζιμιό και αληθινό, που ελκύει… Άσε τα στολίδια που κεντά η δοκιμότατη συγγραφέας κ. Ελένη Σαραντίτη όπως πάντα στον όλο καμβά το βιβλίου της, ποικίλματα Γλώσσας και Τέχνης μαστορικά και τερπνά. Είναι σαν τα λιτά μαζί και περίτεχνα εκείνα στολίδια-πλουμίδια που βλέπεις και απολαμβάνεις γύρω από έναν κεντημένο σταυρό, π.χ., σε κάδρο παλιό της γιαγιάς…

Λίγα λόγια για το βιβλίο…
Η Χαρούλα-το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου-είναι όπως και το όνομά της. Χαρούμενη, χαριτωμένη, καλόκαρδη.
Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου, Θεσσαλονικιά, βρίσκεται ξάφνου στη Λακωνία, φιλοξενούμενη σε σπίτι φιλικής οικογένειας. Ο ναυτικός πατέρας της, πρώτος μηχανικός στο δεξαμενόπλοιο Seabird, η μητέρα της, ο αδελφός της και το πλήρωμα αιχμαλωτίστηκαν από Σομαλούς Πειρατές. Έτσι η κοπέλα μετακομίζει στο σπίτι του αδελφικού φίλου του πατέρα της, πλοιάρχου και πατέρα της συνομήλικής της Ειρήνης…

Το νέο έργο της συμπατριώτισσας κ. Ελένης Σαραντίτη, της διακεκριμένης, πολυγραφότατης και μελίρρυτης συγγραφέως είναι βιβλίο της ελπίδας, της αγάπης, της αλληλεγγύης. Και του σεβασμού στη φύση, στη Γη-Πατρίδα.

Απολαύστε το και χαρίστε από ένα αντίτυπο στους φίλους της καρδιάς σας. Ναι, αξίζει να το διαβάσετε.

Μηνάς Αναστασάκης

http://www.lakonikostypos.gr/plus/item/104934-ti-dora-na-kanoume-hroniares-imeres-i-haroula-stous-efta-ouranous-to-neo-biblio-tis-elenis-sarantiti-didei-sugkinisi-kai-harabrgrafei-o-minas-anastasakis

Η βραβευμένη συγγραφέας είναι γνωστή για το πολύπλευρο έργο της. Διακονεί τον έντεχνο λόγο με παρρησία σχεδόν σαράντα χρόνια. Μετά τη Θυσία, ένα από τα πιο αξιόλογα βιβλία των τελευταίων ετών, φέτος μας χάρισε τη Χαρούλα που κατάφερε να μας πάρει μαζί της στους εφτά ουρανούς. Είναι η ιστορία μιας δεκαεξάχρονης κοπέλας που αναγκάζεται ξαφνικά να αφήσει τη Θεσσαλονίκη όταν ο πατέρας της, πρώτος μηχανικός σε δεξαμενόπλοιο, μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του, πιάνονται αιχμάλωτοι από Σομαλούς πειρατές. Η Χαρούλα βρίσκει καταφύγιο στη Λακωνία, στο σπίτι ενός αδελφικού φίλου του πατέρα της. Η οικογένεια του καπετάν Γιάννη θα της συμπαρασταθεί, θα της δώσει θάρρος και ελπίδα, ενώ η φιλία της με την Ειρήνη, την κόρη του καπετάνιου, θα απαλύνει τον πόνο και τη μοναξιά της Χαρούλας στάζοντας βάλσαμο στην ψυχή της. Αλλά κι εκείνη, πλάσμα ενός άλλου κόσμου, θαυμαστού, θα προσφέρει απλόχερα στους γύρω της αγάπη, τρυφερότητα, ευγένεια και καλοσύνη. Παρούσα και η φύση της Λακωνίας, νανουρίζει, παρηγορεί και δένει μαγικά με τις ζωές των ανθρώπων. Το κλειδί όμως που ανοίγει τις καρδιές μας είναι η γλώσσα, που τόσο εύστοχα χειρίζεται η συγγραφέας. Μια γλώσσα τρυφερή, ποιητική, ολοζώντανη, που σπαρταράει. Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στη φιλία των δύο νεαρών κοριτσιών που χαίρονται, λυπούνται, ονειρεύονται, ελπίζουν και προχωρούν στη ζωή. Το μυθιστόρημα διαβάζεται εξ ίσου ευχάριστα και από τους ενήλικες. Εντυπωσιακό το εξώφυλλο της Φωτεινής Στεφανίδη, μας προδιαθέτει ευχάριστα.

Λ.Ψ.

Βραβείο καλύτερου ελληνικού παιδικού βιβλίου στο “Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς” της Ελένης Σαραντίτη (εκδόσεις Πατάκης).

Η Χαρούλα είναι ακριβώς όπως το όνομά της. Χαρούμενη, χαριτωμένη και καλόκαρδη. Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου, Θεσσαλονικιά, βρίσκεται ξάφνου στη Λακωνία, φιλοξενούμενη μιας φιλικής οικογένειας. Ο ναυτικός πατέρας της, η μητέρα της κι ο μικρός αδελφός της είναι όμηροι Σομαλών πειρατών, μαζί με το εικοσιπενταμελές πλήρωμα του πλοίου που ταξίδευαν. Σκοπός των πειρατών είναι τα λύτρα.

Έτσι η Χαρούλα αναγκάζεται να μετακομίσει στο σπίτι του αδελφικού φίλου του πατέρα της, του πλοιάρχου και πατέρα της συνομήλικής της Ειρήνης. Εκεί στη μικρή ήσυχη πόλη, κοντά στη συμπαραστάτρια οικογένεια, η Χαρούλα ξαναβρήκε το χαμόγελο που είχε στερηθεί και η ελπίδα άρχισε να ζωηρεύει μέσα της. Μαζί μ’ αυτή και η ανησυχία. Στήριγμά της η οικογένεια του καπετάνιου και συντροφιά της η Ειρήνη. Αν υπάρχει κάτι θείο και ευεργετικό στη φιλία, αυτά τα δυο κορίτσια το έζησαν. Και αν υφίσταται ακόμη στον τόπο μας η φιλοξενία με την ιερή, αρχαία έννοια, η Χαρούλα την απόλαυσε. Το άξιζε, άλλωστε.

Ένα βιβλίο για το δώρο της φιλίας, για τη φιλοξενία, την ελπίδα και το σεβασμό. Κι επιπλέον ένας ύμνος στον κόσμο που μας περιβάλλει: τη «Γη-Πατρίδα».

Η ΕΛΕΝΗ ΣΑΡΑΝΤΙΤΗ γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας, κατοικεί όμως στην Αθήνα. Έμαθε βιβλιοθηκονομία στην Εθνική Βιβλιοθήκη και αγγλικά στο Λονδίνο. Κείμενά της (διηγήματα, άρθρα, ταξιδιωτικά, πορτρέτα συγγραφέων) έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες όπως Τα Νέα, Το Βήμα, Η Καθημερινή, Ριζοσπάστης κ.ά. Εδώ και 26 χρόνια είναι συνεργάτιδα της Ελευθεροτυπίας στη σελίδα του βιβλίου. Δίδαξε παιδική λογοτεχνία στη Λεόντειο σχολή. Το βιβλίο της Κάποτε ο κυνηγός απέσπασε τον Έπαινο της UNESCO στον παγκόσμιο διαγωνισμό νεανικής λογοτεχνίας (1997), ενώ τιμήθηκε με το βραβείο του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και με το Κρατικό Βραβείο (υπουργείο Πολιτισμού). Το μυθιστόρημά της Ποθητή, χρόνια σαν τη φωτιά τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων.
Από τα βιβλία της τρία έχουν γίνει σίριαλ και διηγήματά της μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Το ιστορικό μυθιστόρημά της Ο Κάβος του Αγίου Αγγέλου ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο 2000. Συνεργάζεται επίσης με τα ηλεκτρονικά περιοδικά βιβλίου diastixo.gr και Bookbar.gr. Αποσπάσματα από έργα της υπάρχουν στο Ανθολόγιο Ε΄ & ΣΤ΄ Δημοτικού, στα Νέα Ελληνικά των Τεχνικών Επαγγελματικών Εκπαιδευτηρίων και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου.
Για την προσφορά της στο παιδικό βιβλίο ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου την τίμησε με το Μεγάλο Βραβείο 2011.

http://www.streetradio.gr/